382254_344.jpg

با کودک خبر چین چگونه رفتار کنیم؟
بسیاری از خانواده ها به علت تربیت نامناسب کودک خود، باعث پرورش کودکی فضول و خبر چین می شوند، بنابراین لازم است والدین پس از آگاه شدن از نحوه ی تربیتی اشتباه خود، برای متوقف کردن این رفتار، شیوه ی صحیح فرزندپروی را بیاموزند؛
نکاتی که در ادامه بیان می شود می تواند به شما والد محترم در این باره کمک کند:

۱٫ اگر مطالبی که کودک در جمع مطرح می کند، کم اهمیت یا بی اهمیت است؛ برای مثال وقتی می گوید:«شام چی خورده ایم یا دیروز کجا رفته ایم و…» هیچ واکنشی نشان ندهید.

۲٫ اگر مسائل مهم زندگیتان را در جمع بیان می کند یکی از دلایل مهم آن، این است که خودتان در حضور همسر یا بستگانتان همین کار را می کنید. سعی کنید الگوی خوبی باشید و مسائل و رازهای خانوادگی را با دیگران مطرح نکنید، اگر هم این کار را انجام می دهید حداقل زمانی که او مدرسه است و در خانه حضور ندارد با دیگران صحبت کنید.

۳٫ وقتی کودک رازهای خانواده را مطرح می کند واکنش شدید نشان ندهید بلکه او را از جمع بیرون ببرید و او را از نظر خودتان مطلع کنید؛ مثلا بگویید:«من خیلی ناراحت می شوم وقتی مسائل خصوصی زندگیمان جلوی بقیه مطرح می شود» یا در همان موقع با یک نگاه جدی (بدون هیچ صحبتی) برای چند ثانیه به او نگاه کنید.

۴٫ به هیچ وجه از روش های نصیحت، عصبانیت، تهدید، تنبیه و… به ویژه در حضور جمع استفاده نکنید.

۵٫ کودک شما به شدت نیازمند جلب توجه است. شما و همسرتان سعی کنید نکات مثبت او را بیشتر ببینید برای مثال می توانید توانمندی هایش را روی کاغذ بنویسید و روی کمدش بچسبانید. تا می توانید با او بازی کنید برایش وقت بگذارید با هم بیرون بروید و… ۶٫ به دیگران بسپارید که وقتی از مسائل زندگیتان صحبت می کند، هیچ واکنشی نشان ندهند و کاملا بی تفاوت باشند.

۷٫ هدف کودک از خبرچینی را مشخص کنید، آیا کودک به دنبال جلب توجه و کسب قدرت است و یا انتقام جویی می کند؟

۲۹/مرداد/۱۳۹۸
family-outdoors-standing-grass_79405-5840.jpg

نقش اقتدار و قدرت در تربیت کودک

لازم است بدانیم بچه‌ها دو چیز در پدر و مادرشان می‌بینند:

توانایی‌های مادی والدین. مثلاً بچه‌های بزرگ‌تر می‌توانند من را بزنند اما بابا را نمی‌توانند بزنند. گربه به من می‌تواند حمله کند ولی به بابا نمی‌تواند. دست من به میز نمی‌رسد ولی دست مامان می‌رسد.
در واقع تجربه‌ی زندگی از همان روزهای اول به کودک القاء می‌کند که والدین، یکسری توانایی‌های مادی و بیرونی دارند که او ندارد. به این می‌گوییم «قدرت»

نفوذ معنویِ والدین. یعنی کسی بدون اینکه از قدرتش استفاده کند، دیگران را تابع خودش می‌کند. حتماً دیده‌اید کودک‌هایی که مادرشان را خیلی ویژه دوست دارند و از او حرف‌شنوی دارند یا مثلاً پدربزرگی که هیچ توانایی مالی و بدنی ندارد اما تا یک لیوان آب می‌خواهد، ۲۰ تا از نوه‌ها می‌دوند تا برایش آب بیاورند. به این می‌گوییم «اقتدار»

بچه‌ها ابتدا قدرت و بعد اقتدار را در پدر و مادرشان فهم می‌کنند. کودک از ابتدا می‌فهمد که قدرت‌های فراوانی در والدینش هست که او ندارد. بعد از سه سالگی هم کم‌کم می‌فهمد والدینش اقتدارهایی نیز در بیرون دارند، مثلا دیگران جلوی پایشان بلند می‌شوند و به آن‌ها که می‌رسند خیلی گرم و با صدای بلند احوالپرسی می‌کنند یا مثلاً بچه‌ای که می‌بیند پدرش در جمعی سخنرانی می‌کند و همه نشسته‌اند و صحبت او را گوش می‌کنند، می‌فهمد پدرش دارای اقتداری است که او نیست.

در تربیتِ درست، والدین باید این دو را با هم جلو ببرند و در تعادل نگه دارند چون همیشه یک بازی الاکلنگی بین قدرت و اقتدار وجود دارد. مادری که می‌گوید اگر درس نخوانی از بستنی و خبری نیست، در حال استفاده از قدرتش است و اقتدارش را تضعیف کرده است. درست است که قدرت کار را جلو می‌برد اما وقتی اقتدار والدین کم شود، کودک کم‌کم احساس بی‌پناهی می‌کند! پناه یک بچه اقتدار_والدین است نه قدرت و ثروت آن‌ها. احساس بی‌پناهی هم برای وقتی است که آن‌هایی که من برایشان احترام و آبرو قائلم یا آن‌هایی که دوست‌شان دارم را از دست بدهم! این‌ ویژگیها خصوصاً در نوجوانی خودشان را نشان می‌دهند این در حالی است که متاسفانه امروزه اقتدار والدین بسیار کم شده است.

منبع: حمید کثیری
کانال فرزند نور دیده

۲۹/مرداد/۱۳۹۸
headstrong-kids.jpg

علت لجبازی کودکان چیست؟ و نحوه ی برخورد صحیح با آن کدام است؟

علل لجبازی در کودکان بسیار گسترده و پردامنه است. از نظر بیولوژیکی اختلال در عملکرد غدد و اعصاب ممکن است یکی از عوامل لجبازی در کودکان باشد.نکته قابل توجه این است که چیزی به نام لجبازی یا پرخاشگری و ناسازگاری ذاتی وجود ندارد، بلکه هر معلولی در کودکان علتی دارد که بایدبرطرف شود.
با توجه به سبکهای تربیتی والدین به کودکان می توان ریشه لجبازی را شناسایی کرد؛ در قدم اول توجه ناکافی والدین ممکن است عامل لجبازی کودک باشد. به این معنا که چون کودک دچار کم توجهی است، با لجبازی قصد جلب توجه والدین را دارد.

برخی والدین هم به کودک «توجه مشروط» می کنند؛ حتما شنیده اند که والدین به فرزند خود می گویند: «اگر این کار را بکنی، پسر یا دختر خوبی هستی» آن ها با این کار در واقع خوب یا بد بودن کودک را به انجام دادن یا ندادن یک کار مشروط می کنند.
از طرف دیگر والدین بسیاری هم هستند که با توجه بسیار زیاد به کودک او را لجباز بار می آورند.این کودکان اغلب پرتوقع هستند و پس از مدتی هیچ چیز آن ها را راضی نمی کند.

توجه منفی هم نوع دیگری از توجه است که معمولا ً با داد زدن، سرزنش و توهین کردن همراه است و کودک به عنوان مکانیسم دفاعی از لجبازی استفاده می کند. از طرفی خانواده هایی که دائم کودک را نهی می کنند، ازاوانتظارات زیادی دارند، از روش های تشویقی برای بالا بردن انگیزه کودک در انجام کارها استفاده نمی کنند، او را به سوی لجاجت سوق می دهند. نباید فراموش کرد که سرزنش و امر و نهی بیش از حد به کودک او را لجباز می کند. کودک به عنوان یک انسان حق دارد گاهی اشتباه کند بدون این که مستحق سرزنش باشد. در حالی که برخی والدین اجازه اشتباه کردن به کودک نمی دهند و بابت هر کار اشتباه او را سرزنش می کنند.

نحوه ی برخورد صحیح با کودکان لجباز:

  1.  عصبی نشوید:
    یک نفس عمیق بکشید، یک یا دو دقیقه به اتاق دیگری بروید یا تا ده بشمارید، هر کاری لازم است انجام دهید تا آرام شوید. در غیر این صورت وضعیت وخیم تر میشود.
  2. به خواسته آنها گوش دهید:
    اگر فرزندتان مایل به انجام کاری نیست، از آنها علت را جویا شوید ؛ می تواند یک دلیل اصلی مهم باشد. به عنوان مثال، اگر آنها هر روز صبح از رفتن به مدرسه خودداری میکنند، ممکن است به این دلیل باشد که آنها مورد آزار و اذیت قرار می گیرند یا معلم به آنها خیلی اهمیت نمیدهد.
  3. یک مثال خوب برای اختلافات بیاورید:
    اگر یک کودک همیشه والدین خود را در حال درگیری ببیند، رفتار مشابهی از خود نشان میدهد ؛ بنابراین بسیار مهم است که آنها نحوه برخورد درست رفع مشکلات را از جانب والدین ببیند .
  4. از بحث در مورد متقاعد کردن اجتناب کنید:
    گاهی اوقات، حتی زمانی که والدین همه چیز را درست انجام می دهند، بچه ها نمی خواهند کاری را که از آنها خواسته اند انجام دهند ؛ برای مواردی مثل این، بهتر است که استدلال هایی خود را بیان کنید.
    این را می توان با بیان دقیق و واضح از آنچه که از رفتار آنها انتظار می رود، انجام دهید. سپس، تذکر دهید در پی ادامه رفتارشان چه عواقبی منتظر آنها است.
  5. گزینه ارائه دهید:
    اجازه دهید کودکان در موارد کوچک حق انتخاب داشته باشند، به آنها کمک می کند تا بعدها در زندگی و در مسائل بزرگتر راحت تر تصمیم گیری کنند.میتوانید از مسائلی مثل زمان خواب یا انتخاب لباس شروع کنید.
  6. تقویت رفتار مثبت:
    تشویق کودکان به رشد اعتماد به نفس آنها کمک میکند. همچنین آنها را تشویق به ادامه کار در جهت اهداف خود و حفظ رفتار مثبت سوق میدهد. بنابراین از کلماتی استفاده کنید که نیاز به هیچ گونه مبارزه برای خوابیدن و خوردن غذا وجود نداشته باشد.
  7. سازش:
    هر گاه امکان پذیر است، با کودکان خود از طریق مصالحه کار کنید. به عنوان مثال، اگر آنها می خواهند یک لباس را که برای مهمانی مناسب نیست، بپوشند، سعی کنید یک جایگزین داشته باشید که هر دو شما را خوشحال کند.۸
  8.  راهنمایی حرفه ای بگیرید:
    اگر هیچکدام از این روش ها روی فرزند تاثیر گذار نبود،و روش دیگری برای تغییر رفتار در کودک وجود نداشت از یک متخصص خانواده مشورت بگیریدمنابع:
    www.psychologytoday.com- www.namnak.com

گردآوری و ارسال: محبوبه یخچالی

۲۹/مرداد/۱۳۹۸
Risktaking-1.jpg

چه عواملی باعث کاهش قدرت ریسک پذیری در افراد می‌شود؟ آیا این امر با افزایش سن در ارتباط است؟ راه‌های مقابله با آن کدام است؟

همه افراد موفق افراد ریسک پذیری هستند و برای ریسک پذیر بودنشان دلایل قانع کننده ای دارند.

این افراد تکنیک‌هایی را فرا گرفته اند که به آن‌ها اجازه می‌دهد، ریسک پذیر باشند.

از لحظه ای که به دنیا می‌آییم، فرآیند پذیرش ریسک برای ما آغاز می‌شود. هرلحظه امکان دارد که نفس کشیدن متوقف شود و یا قلب از حرکت بازماند.

فرض کنید که صبح از خواب بیدار می‌شوید و در خانه هیچ غذایی نیست، ولی شما برخی از ریسک‌ها را نمی‌توانید قبول کنید و بنابراین از منزل خارج نمی‌شوید؛ زیرا فکر می‌کنید اگر بیرون بروید؛ شاید در راه تصادفی صورت گیرد و یا کسی به شما سوءقصد کند و ده‌ها ریسک دیگر که از پذیرش آن خودداری می‌کنید.

آیا واقعاً این ریسک‌ها را نمی‌پذیریم؟ البته که می‌پذیریدم؛ زیرا آموختیم که برای حفظ بقا باید این ریسک‌ها را قبول کنیم، درواقع پذیرش این ریسک‌ها ما را به اولین و عمده‌ترین هدفمان که حفظ جانمان هست می‌رساند.از طرف دیگر افراد موفق همیشه به استقبال چالش‌های جدید می‌روند.

آن‌ها می‌دانند که چالش جدید باعث رشد و پیشرفت می‌گردد، زیرا هر چالش جدید، منطقه آسایش فرد را گسترش می‌دهد. چالش جدید فرصتی برای عبور از منطقه آسایش فعلی هست. منطقه آسایش هیچ‌وقت از بین نمی‌رود، بلکه هر بار توسعه پیدا می‌کند.  گسترده شدن و توسعه منطقه آسایش، نشان از قوی‌تر شدن فرد موردنظر دارد.

فرد در مقابله با چالش جدید احساس ناامنی می‌کند. افراد ناموفق،  چالش را پس‌زده و از انجام کار جدید و ریسک خودداری می‌کنند زیرا در منطقه آسایش فعلی احساس راحتی می‌کنند. این احساس راحتی به‌منزله داشتن احساس خوب و زندگی موردقبول نیست، بلکه «ذهن نیمه آگاه»، آن‌ها را از پذیرش ریسک و چالش جدید بازمی‌دارد.

اما چرا با افزایش سن، قدرت ریسک پذیری در افراد کاهش پیدا می‌کند؟طبق نتایج تحقیقات دانشمندان استرالیایی که به‌تازگی در نشریه پزشکی عصب‌شناسی منتشرشده است نشان می‌دهد با افزایش سن، کورتکس مغز پیر می‌شود و همین مسئله سبب می‌شود برای مثال آن هیجانی که انسان در ۱۵ سالگی در طناب‌بازی تجربه می‌کند در ۳۰ سالگی بی‌معنا به نظر برسد؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت با پیر شدن مغز تمایل انسان به ریسک کردن کاهش می‌یابد.

در ادامه دلایل و تکنیک‌های افراد موفق برای پذیرش و افزایش ریسک را بررسی می‌کنیم:

۱- موقعیت‌های مناسب، همیشه در پس ریسک‌ها قرار دارند.

۲- پذیرش ریسک نشان از داشتن اعتمادبه‌نفس بالا بوده و موجب تقویت این ویژگی می‌گردد.

۳- پذیرش ریسک، راه را برای یادگیری بیشتر، هموار می‌کند.

۴- موفقیت با منتظر ماندن اتفاق نمی‌افتند.

۵- تنها راه رسیدن به هدف، پذیرش ریسک‌های جدید هست.

۶- پذیرش ریسک‌های جدید باعث می‌شود که ترس از شکست از بین برود.

تکنیک‌هایی برای افزایش قابلیت ریسک پذیری:

۱- درک و پذیرش این موضوع که شکست رخ خواهد داد.

۲- هدف شفاف، دقیق و قابل‌اندازه‌گیری داشته باشید.

۳- به افرادی که با رؤیاها و اهدافتان مخالفت می‌کنند، توجه نکنید.

۴- از ریسک‌های کوچک شروع کنید.

محبوبه یخچالی

روانشناس حوزه ی کودک

منابع

:http://shafaqna.com/persian/

hedayatmahmoudi.com

۲۹/مرداد/۱۳۹۸

معرفی مرکز مشاوره فردوس

مرکز مشاوره فردوس با در اختیار داشتن تیمی متخصص از برترین اساتید و مشاوران در حوزه های روانپزشکی، روانشناسی بالینی، مشاوره خانواده و ازدواج،‌ مشاوره تحصیلی، مددکار و روانسنج است. متخصصان این مرکز به شیوه­ های گوناگون خدمات درمانی ارائه می­کنند که مهمترین آنها عبارتند از: مشاوره حضوری، مشاوره تلفنی، مشاوره الکترونیکی و نوروتراپی. این خدمات در تمامی روزهای هفته در مرکز مشاوره ارائه می شود.

استفاده از مطالب وبسایت مرکز مشاوره فردوس فقط برای مقاصد غیرتجاری و با ذکر منبع بلامانع است.